Yanıyoruz.

Saat 04.15.
Sahurumuzu yaptık, karnımızı doyurduk akşam ezanına kadar.
Yumuşacık yataklarımızda uyuyacağız biraz sonra.
Şimdilik internette geziyoruz çoğumuz gördüğümüz manzaralar karşısında ah, vah diyerek.
Bir anne görüyoruz, elinde hayatın anlamını anlayamadan kefene sarılmış bebeği, bir çocuk görüyoruz beyni paramparça olmuş, daha niceleri..
Ah, vahlarımız havada uçuşuyor yine. Yazık diyoruz, gözlerimiz doluyor, üzülüyoruz. Vicdan gereği.
Vicdan !
Ne zaman köreldi acaba bu kadar ?
Masa başında yazmak kolay. Şöyle üzüldüm, böyle üzüldüm diye.
Napıyoruz ki başka zaten. Üzüldük, üzülüyoruz bu kadar.
Hiç bir şey yapamıyoruz.
Yapmıyoruz !
En kötüsü sahte cümleler kurup, fotoğraf paylaşıp, emperyalizmi lanetlemek dışında ne yapılır bilmiyoruz bile.
Marka isimlerini yayınlıyoruz. En fazla 2 ay sonra yine kullanılacağından emin olarak.
Yetim bir Peygamberin (s.a.v) ümmetleriyken biz izliyoruz uzaktan o çocukların yetim bırakılışını.
Çünkü izlemeyi severiz. Öyle çok izletilmiş ki bir şeyler uyuşmuş beyinlerimiz.Vicdanımızın sesini bastıracak kadar.
Oysa eminiz o çocuğun bizden hesap soracağı bir gün olduğuna.
Sor çocuk.
Ben ölürken neden uyudunuz de, neden yemek yediniz ben açken de, neden seyrettiniz de.
Oysa birlikti amacımız, beraberlikti. Kötü günde bir olmak öğretilmişti bizde.
Ne kadar daha kötüsünü bekliyoruz ? Affet çocuk.
Affet Allah'ım.
Biz kul olarak gösteriyoruz yine kulluğumuzu bir şey yapmayarak.
Sen oradaki insanlara, kullarına yardım et.
Bizim acizliğimiz yetmiyor işte yine.
Biz yine karnımızı doyurduk diğer ezana kadar. Orada iftarını açamayacak insanlar olduğunu bilerek.
İyi uykular.

Phoebe*