Emre Aydın'ı ve şarkılarını çok seviyorum.
Ama artık her yerde duymaktan öğk geldi.
Yeter lan.

Bilinmezlik..

Antremizdeki kitaplık gibi dengesiz duruyorum bazen.
Her an düşecekmişim gibi. 
Onun içinde bir sürü kitap var, benim kafamda bir sürü kelime.. Benziyoruz sanki ?
Kapağındaki bir fotoğrafa ilişiyor gözüm sonra.
Ben küçüğüm daha ama fotoğraf büyümüş.
Üç sene geçmiş üzerinden.
Çözemiyorum bazen bu tezatlığı.
Yaşımın büyüdüğünün farkına varmıyor muyum ben ?
Evde yürüyorum sonra.
İnsan evindeki her şeyin yerini ezbere bilir ya.
Ben de her şeyin yerini ezbere biliyorum.
Ama bazen annemin yaptığı değişiklikleri farkedemiyorum. Neden ?
Üzerimde t-shirt var.
Ben temizim ! Ama o eski.
Eskimiş ben farketmeden çok severdim ben onu oysa.
Neyse çıkarmıyorum da zaten.
Bir eksiklik var üzerimde.
Elimi uzattığımda tutacakmışım gibi ama uzatmıyorum.
O eksiklik .. Ne bilmiyorum ki.
Camdan bakıyorum sonra hava kararmış. Kar yağıyor arada.
Düşünüyorum sonra..
Bu manzarayı ne kadar daha seyredebileceğim..
Başka nerede karın yağışını izleyebileceğim..
Ben daha küçüğüm, ama bu şehir çok yaşlı. 

hayat tuaf nokta

Yarın yine okuul vaaaarr.
Hey Allah'ım ya.
Birde resim var. Son sene resim dersi deyince cinlerim tepeme çıkıyor.
Bu ara hiç inmiyorlar gerçi !!
Yapmam gereken yıllık ödevim var. Günlük yazıyorum. Ulan ne yazacağım ben bu günlüğe burayı her şeyi yazıyorum zaten ona fırsat kalmıyor. Tek sayfasına blog adresimi yazıp versem hocaya olmaz mı ki ya.
Bu arada ben buralarda yokken bir blog kapanma davaları olmuş. Hayırdır yahu ? Noluyoruz ? Dokunmadığınız bir bloglarımız kalmıştı. Sanki kapattık demeyle de kapanıyor ya. Dns ayarlarını değiştirip yine gireceğiz ne yani. Bunlar anca beyinlerini kapatırlar. Onun da bir ayarları vardır zaten. Çok sinirlendim !
Okul bu hafta son be. Ne güzel. Yani son sınıfız ya biz ondan. İzin alacağız YGS için. Bir halt olacak sanki de.
Böyle mutlu mutlu yazdığıma bakmayın. Sinir sistemime virüs kaçtı. Çökertti bütün sistemlerimi şerefsiz. Hep bu sınav yüzünden !
Başım bedenime ağır geliyor. Annemle markete gittiğimizde çok ağır bir şeyi yüklenince böyle oluyordu hep. Başım aşağıya eğiliyor gibi oluyordu. Şimdi de öyle bir durum var ama elimde bir şey yok. Hayat tuaf.
Şimdi gidip çok önemli bir şey yapacağım. Duş alacağım. Bakmayın öyle benim için en zor işlerden birisi. Çok pis üşeniyorum valla. Önemli işlerim de var yarın. Sabah 7.30'da kalkıp, minibüse binip okula gideceğim. Sonra gelip ders çalışacağım. Sonraki günler de öyle. Hayat ne güzel dimi ! Demeyi çok isterdim ama bu ara çok boktan.
Neyse bana iyi bayramlar.

Karışık zamanlar, karışık insanlar..

Sürekli ders çalışmaya çalışıyorum . Bazen bırakıyorum yine ama .. İçim dışım tarih oldu beynime sıçıldı resmen. Artık bulunduğum şehirde kalmak istemiyorum. Diğer blogda bahsettiğim çok iyi arkadaşım dediğim arkadaşlarımla aram açık. Bazen suçluyum, bazen suçsuzum. Bildiğim tek şey etrafımdakileri yavaş yavaş kaybediyorum. Üzülüyorum. Dört senelik canım ciğerim dediğim arkadaşlarımla aram açılıyor .. Bizim yanımızda konuşmalarına dikkat etmediği için birileri tarafından uyarılıyor ama o bize darılıyor , küsüyor.. Hayallerimin gerçekleşeceğinden emin değilim artık.. Çünkü hayallerimin içindeki yan kahramanlar sürekli azalıyorlar.. Canım sıkılıyor bu duruma ama elimden bir şey gelmiyor.. Benimle konuşmayan insanlarla gidip konuşmayı yediremiyorum kendime.. Çok salaklıklar yaptım şimdiye kadar.. Ama hiçbir zaman hiç kimseyi kaybetmemiştim. Hep alttan almışım o zamanlar.. Şimdi alamıyorum.. Sınırlarıma ulaştım sanırım artık. O yüzden durup bazen düşünüyorum o zaman mı yapmıştım salaklığı şimdi mi yapıyorum diye.. Artık eminim ki lise dönemi bittikten sonra yanımda en fazla iki kişi olacak.. Belki üzüleceğim yaptıklarıma çok pişman olacağım, belki çok ağlayacağım.. Ama diyorum ayaklarına gitmek gelmiyor artık işime.. Büyüyorum, her gün biraz daha gerçeklerin farkına varıyorum.. Büyüdükçe kötüleşiyorum sanki.. Herkes hakkında iyi ya da kötü bir fikrim var ama bu ara insanların hep kötü yönlerini görüyorum.. Korkuyorum. Böyle gitmemeli diyorum , böyle bitmemeli ama bitiyor işte.. Farkettiğim başka bir şey de artık canım yanmıyor.. Bağışıklık yaptı sanırım.. Sürekli gülüyorum hiç durmadan hiç gülünmeyecek şeylere kahkaha atıyorum.. Etrafımdakiler büyük ihtimalle "şuna bak nasıl pişkin" diyorlardır.. Doğru söylüyorlar.. Ama aslıdan en çok konuşmamak için gülüyorum.. Her konuştuğumda dibe batıyorum çünkü , birilerini acıtıyorum.. Evet sanırım kötüyüm ben de artık. Kaybetmekten deli gibi korktuğum sadece iki kişi var.. Onları kaybedersem deli gibi üzülürüm... Diğerleriyle ilgili bir şey hissetmiyorum artık. Hissedemiyorum yani.. Bu aralar canım çok yanıyor.. Dersler yüzünden kardeşimle de konuşamıyorum..  O kadar strese girdim ki.. Son bir ay içinde sınava hazırlanmaya başlayınca böyle oluyor demek ki .. Bazen sinirimi derslerden çıkarıyorum sanki. Durmadan çalışıyorum ..Hiçbir şey düşünmemek ister gibi sürekli.. Sonra kazanamayacağım diyerek oturup ağlıyorum. Ertesi gün sabah okul için kalktığımda yine her şey aynı oluyor.. Ama dedim ya yine de gülüyorum.. Neden güldüğüm meçhul.. Belki de delirmenin ilk adımları bunlar..
  Bu arada cevap veremediğim mimler için çok özür diliyorum inanın hiç vaktim yok . Şu andaki tek boş vaktimi de içimi dökmek için kullandım .