Düşündüm ve dedim ki ;
Kendimizle ilgilenseydik yeterince başkasının ilgisini beklememize gerek kalmayacaktı,
Kendimizi sevsek beni sevsin diye beklemeyecektik,
Benimsin demesek belki bizim olmadığımı gördüğümüzde canımız yanmayacaktı bu kadar,
Sahiplenmeseydik, beklentimiz olmayaktı.
Yani diyorum ki biz bize yetseydik, kimseye ihtiyacımız kalmayacaktı.

Dıt dıt çıkmaz yol

Kıskançlığımı , hatta aşırı aşırı kıskançlığımı her fırsatta dile getiririm. Ama haksız da değillim.
Sevgilim şahsı tweterda , facebookta ilşkimizle alakası olmayan sözler yazıyor. Sorduğumda her ayrılık sözü yazan ayrılmak mı istiyor diyor. Haklı diyorum. Tweterda başkasına yazar gibi şeyler yazıyor. Sen zaten bana hiç inanmadın ki dyor. Yine tamam diyorum haklı.. Güven problemim olduğunu milyon kere söyledim zaten, sadece ona değil bütün insanlara. Bana doğru düzgün mesaj atmıyorken kız arkadaşlarına atıyor.. Ona da tamam diyorum. Tamam diyorum da ben benlikten çıkıyorum resmen.
14 Şubat'ta konuştuğumuzda ben böyleyim, rahatım önceden böyle değildim ama böyle oldum, sana hiç yalan söylemiyorum ama huylarımı da değiştiremem , ama seni seviyorum, katlanmayabilirsin bana dedi.
Demek kolay da , bilmem kaç senedir takıntılı olduğum ilşkimi bitirmek kolay mı ?
Onun benim için yaptığı hiçbir şey yok diyemem. Üniversitemin bulunduğu yere geldi,11 saatlik yol..
İlk baştaki ilgisi.
Çiçekleri, hediyeleri..
Ama bir yandan şimdiki ilgisizliği..
Orda burda her yazısını gördüğünde ağlamam.
Ne yapacağımı bilememem.
Tam bitirecekken aklıma benim için yaptıklarının gelmesi, sonra da yapmadıklarının..
Benim kıskançlığım onun aşırı rahatlığı. Benim takıntılı halim onun vurdumduymazlığı.
Aradaki sevgi ama anlaşamama..
Her gün bi şeylere takılan ben.
Bu durumdan sıkılan ama hiç değişmeyen o.
İkimizin de ayrılmak istemeyişimiz ama benim psikolojimin bozulmaya başlaması.
Kötü bir insan değil ama olmuyor işte.
Ne yapıcak bu Phoebe ?

Fikir değişikliği.

Dün blogu kapatmaya karar vermiştim. Bugün fikrimi değiştirdim. Hatta artık daha özgür, düşünmeden, daha günlük tarzında yazmaya karar verdim. Bugünden de başlıyorum.

Sevgili kişisiyle 2 senedir yaşamadığımız halt kalmadı.
Çok yıprandım, yoruldum,2 sene boyunca. Defalarca ben yapamıyorum deyip bıraktı, bana yazarken başkalarına yazdı, arkadaşız dedik olmadı, kırdı, üzdü, ağlattı. Ne eski sevgilisini hatırlamadığı kaldı ne de başka bir şey.Anlayacağınız gerçekten zor şeyler yaşadım.

Sonra ben her şeyden vazgeçmişken o geçen Kasım'da bana değiştiğini söyledi, istemeye istemeye ama bir yandan da onu isteyerek evet dedim tekrar. Biraz ilgisizliği dışında değişti evet. Mutlu olduk bu sefer. Ama benim önceki yaşadıklarımdan dolayı çenem durmadı tabi. Sürekli ya yine aynı şeyler olursa diye, sürekli neyin var diye sormaya başladım. Sıkılmış. Bunaltıyosun beni dedi, olmaz böyle gitmez dedi. Üzüldüm 2-3 gün boyunca. Döndürmeye çalıştım. Hala soğuk biraz aramız. Ne yediğimi içtiğimi bilemedim. Bir de bu bana bu sefer iyi giden ilişkiyi sen bozdun deyince iyice moralim bozuldu. Sonra oturdum düşündüm, ulan ben senin her haltına katlandım, her şeyine tamam dedim sen 2-3 soru sormamdan bunalıp sıkılıyorsan, ben niye uğraşıyorum zaten. Benim yaşamadığım halt kalmadığı halde sana hep bi şans verirken sen nasıl veremiyorsun ? Bunları ona demedim tabi ama uzatırsa söylemeyi düşünüyorum artık. Çünkü yoruldum. Olmazsa olmaz, 40 kere o bozdu 1 kere de ben bozayım madem.

Bu sorunlardan dolayın okuldan geldiğimden beri kendime gelemedim. Geziyorum ediyorum ama boş hep. Neyse bugün daha iyiyim. Daha mantıklı düşünebiliyorum. Annem de kızıyor bana boşu boşuna üzülüyorum diye. E haklı.

Kapatıyorum.

Yaklaşık 2,5 senedir blog yazıyorum.
Başka bi blogta başlamıştım yazmaya.
İlk sevgilimi, ilk kalp kırıklıklarımı, ilk kavgalarımı her şeyi yazardım o bloga da.
Buraya da yazdım içimden geldiği kadar ama içimden gelen bir hisin bana verdiği yetkiye dayanarak blogu kapatmaya karar verdim.
Belki sonra başka bir adresle başka bir isimle devam ederim.
Hoşçakalın blog alemi.

Her seferinde tek başına ayağa kalkan birisini,
Ben gidiyorumlarla korkutamazsınız.