Ne zaman çok mutsuz olduğum anlara dönüp baksam,
Ya başkalarının hayatına çok fazla dalmışım ya da başkalarını hayatıma çok fazla dahil etmişim.
Özlediğim zamanlara baktığımda; hayatımla haşır neşir olduğumu görüyorum.
Yalnızlığı mı sevmeye başladım ?
Kalabalıktan mı sıkıldım?
Bilmiyorum.Bildiğim tek şey insanlara sıfatlar vermiyorum artık.
Kimin adı neyse o hayatımda.
Artık kimsenin korkularının, mutluluklarının hayatımın yarısını kaplamasını istemiyorum.
Yani ben artık empati yapmak istemiyorum. Biraz da başkalarına kalsın, bu muazzam (!) yetenek.
Benden bu kadar.