Birisini anlattığım zaman hep farklı bir blog açarım..
Onu anlatırım anlatırım sonra o blogu kapatırım. Anlatacak bir şey kalmaz çünkü artık.
Yine aynı şeyi yaptım.

Anlayacağın seni de aldattım blog. 

Uzun zamandır aklıma ne eserse onu yaparak yaşıyorum.
Belki 1 senedir belki de daha fazla.
Mutlu muyum peki ? Evet oldukça.
Mutlu olmanın yolunu çözdüm çünkü.

Siktir et'i okuduysanız bilirsiniz.
"Herkesi mutlu edemezsiniz" diyor Parkin kitapta.
Ben önceden bunun tam tersini düşünürdüm.
Bknz:Pollyanna.
:)

Uzun zamandır bıraktım bu işleri.
Aşkı yaşadım dibine kadar, kimseye takılmadan.
Ağladım, ağlattım ama umursamadım.
Yaşadım her şeyi.
Yanıma kar kaldı.

Diyeceğim o ki ; Siz de umursamayın hiçbir şeyi. Aşık mı oldunuz? Gidin söyleyin. Yaşama şansınız varsa yaşayın en son anına kadar. Yaşama şansınız yoksa acısını çekin durduğunuz yerde. Ağlayın sızlayın ama sonra boşvermeyi bilin. İçinizde kalmasın ama aklınızda da kalmasın.

Anlatamadım pek sanırım, kafam karışık olduğunda anlatamam :) 


Neyse iyiyim ben yazayım dedim.
Umarım siz de iyisinizdir.
iyi kalın :)