17 Ağustos 1999

6 yaşındaydım merkezinde depremi yaşadığımda.
13 sene geçti aradan hala karşımızdaki yıkılan bina, o çığlıklar, o koku.. Çıkmaz aklımdan.
Ben Allah'a şükür hiçbir yakınımı kaybetmedim depremde ama o zamanlar o yaşta kaybedenlerin acısını hissetmiştim içimde.
Bir abi vardı annesini arıyordu, askerden gelmiş. Çarşafa dönmüş binanın  etrafında döndü defalarca bulmak için, bulamadı.
Bir el vardı üst üste yıkılan katların arasında.. Anneme benim için 'görmesin' dediklerinde çoktan dikmiştim gözümü ben o el'e.
Karşı binadaki o şen şakrak abla hiç ölmez sanmıştım ben o da kalmış ağır betonların altında..
Depremden bir hafta sonra eve eşya almak için geldiğimzde hala sarı maskeli amcalar, ablalar, abiler enkazların altına bakıyorlardı ve o koku..
Çok şey var hafızamda o geceyle ilgili. Kesik kesik ama çok fazla şey.
Sonra çadırlarda yaşadık birkaç ay. İlk okulum çadırdı benim. Kaçardım hep koyu renkli kumaşları sevmezdim. İçerisi karanlıktı, giremezdim içeri.

Allah rahmet eylesin. Ben unutmadım, biz unutmadık, Türkiye unutmadı biliyorum.
Allah bir daha yaşatmasın..