~

Her şey çok hızlı oluyor, her şey çok hızlı değişiyor artık. Zaman kaçan kovalanır hesabı peşinden koşturuyor bizi.. Koşuyoruz biz de. Başka çaremiz mi var ?
Hayat tuhaf. Bir gün her şeyin gerçekten değiştiğini ya da değişiyor olduğunu gördüğümüzde gülümsüyoruz.. Artık biliyoruz ki, ayrılıklar gerçekten var. Kurulan hayallere sarılmış geçmiş, kenetlenmişler. Hayaller zaten aslında hep geçmişledir. Gelecekle anlaşamıyorlar hiç. Ya biz düşünerek değiştiriyoruz onları ya da kader değiştiriyor. Ben kadere inanmam . Yolun sonu geliyor hep. Biz zannediyoruz ki hep devam edeceğiz ama öyle olmuyor.. Her şey anı olarak kalıyor. İstinasız her şey. Aslında az önce geçen dakikalar bile anı.
Bazen iki güne bile o kadar çok şey sığdırıyoruz ki.. B kadar kısa zamanda bu kadar şey sığdırabilmek korkutuyor beni. Çünkü; bu hıza alıştığımız anlamına geliyor ve her şeyi bir anda yaşıyoruz artık.. Dedim ya dudaklarda hep bir gülümseme kalıyor sadece. Biz de buna hayat diyoruz.
Bunları neden söylediğimi bilmiyorum. 
Facebook'umu kapattım. Bu sefer kendim için değil başkaları için. 2-3 kişinin benim yüzümden acı çektiklerini görmemek için. Bir nevi kaçış için. O yüzden bu sefer açma gibi bir derdim yok. İstesem de açamam çünkü söz verdiğim insanlar var. İşin ucunda kendim olsam hiç düşünmem aslında ama başkası var, başkaları.. Nereye kadar kaçacağım hakkında ise en ufak bir fikrim yok. Bir ay sonra her gün yüz yüze bakacağım insanlardan sadece face'mi kapatarak nasıl kaçabileceğiminde.
Aylarca kimsenin karşıma çıkmayıp, son iki ayda çıkmalarına da şaşırıyorum. Bunların hiç ama hiç ummayacağım insanlar olmasına daha çok şaşırıyorum.Bazen dua ettin işte oldu seç birini diyorum, sonra hayır diyorum. Hissizlik en kötü histen bile daha kötüdür. Bunu bu aralar daha çok farkına varıyorum. Vardırıyorum da.. Her neyse..
Bu sene derslere vermek istiyorum kendimi.. Sadece ders.. Sorun yok.. Varsa da bana yok bu sene.. Kafamı hiçbir şeye takmamam gerektiğinin farkındayım. O yüzden de her şeyin dışında durmaya çalışıyorum.. Hayallerim değişiyor belki evet ama hedef noktam hep aynı.
Birkaç gün sonra İstanbul'a gidip sonra dört elle kitaplarıma sarılmak istiyorum. İnek öğrenciler gibi dershane ev arası mekik dokuyacağım bir sene bekliyor ben de onu tabii. Sonra da ver elini.. Neresi olursa artık.. Yine daldım hayallere. Neyse işte sonuç olarak bu sene ilgilenmek istediğim tek bir şey var.
Hayatla falan uğraşacak hiç vaktim de yok.
O zamaan ; Hadi tık.