Karışık zamanlar, karışık insanlar..

Sürekli ders çalışmaya çalışıyorum . Bazen bırakıyorum yine ama .. İçim dışım tarih oldu beynime sıçıldı resmen. Artık bulunduğum şehirde kalmak istemiyorum. Diğer blogda bahsettiğim çok iyi arkadaşım dediğim arkadaşlarımla aram açık. Bazen suçluyum, bazen suçsuzum. Bildiğim tek şey etrafımdakileri yavaş yavaş kaybediyorum. Üzülüyorum. Dört senelik canım ciğerim dediğim arkadaşlarımla aram açılıyor .. Bizim yanımızda konuşmalarına dikkat etmediği için birileri tarafından uyarılıyor ama o bize darılıyor , küsüyor.. Hayallerimin gerçekleşeceğinden emin değilim artık.. Çünkü hayallerimin içindeki yan kahramanlar sürekli azalıyorlar.. Canım sıkılıyor bu duruma ama elimden bir şey gelmiyor.. Benimle konuşmayan insanlarla gidip konuşmayı yediremiyorum kendime.. Çok salaklıklar yaptım şimdiye kadar.. Ama hiçbir zaman hiç kimseyi kaybetmemiştim. Hep alttan almışım o zamanlar.. Şimdi alamıyorum.. Sınırlarıma ulaştım sanırım artık. O yüzden durup bazen düşünüyorum o zaman mı yapmıştım salaklığı şimdi mi yapıyorum diye.. Artık eminim ki lise dönemi bittikten sonra yanımda en fazla iki kişi olacak.. Belki üzüleceğim yaptıklarıma çok pişman olacağım, belki çok ağlayacağım.. Ama diyorum ayaklarına gitmek gelmiyor artık işime.. Büyüyorum, her gün biraz daha gerçeklerin farkına varıyorum.. Büyüdükçe kötüleşiyorum sanki.. Herkes hakkında iyi ya da kötü bir fikrim var ama bu ara insanların hep kötü yönlerini görüyorum.. Korkuyorum. Böyle gitmemeli diyorum , böyle bitmemeli ama bitiyor işte.. Farkettiğim başka bir şey de artık canım yanmıyor.. Bağışıklık yaptı sanırım.. Sürekli gülüyorum hiç durmadan hiç gülünmeyecek şeylere kahkaha atıyorum.. Etrafımdakiler büyük ihtimalle "şuna bak nasıl pişkin" diyorlardır.. Doğru söylüyorlar.. Ama aslıdan en çok konuşmamak için gülüyorum.. Her konuştuğumda dibe batıyorum çünkü , birilerini acıtıyorum.. Evet sanırım kötüyüm ben de artık. Kaybetmekten deli gibi korktuğum sadece iki kişi var.. Onları kaybedersem deli gibi üzülürüm... Diğerleriyle ilgili bir şey hissetmiyorum artık. Hissedemiyorum yani.. Bu aralar canım çok yanıyor.. Dersler yüzünden kardeşimle de konuşamıyorum..  O kadar strese girdim ki.. Son bir ay içinde sınava hazırlanmaya başlayınca böyle oluyor demek ki .. Bazen sinirimi derslerden çıkarıyorum sanki. Durmadan çalışıyorum ..Hiçbir şey düşünmemek ister gibi sürekli.. Sonra kazanamayacağım diyerek oturup ağlıyorum. Ertesi gün sabah okul için kalktığımda yine her şey aynı oluyor.. Ama dedim ya yine de gülüyorum.. Neden güldüğüm meçhul.. Belki de delirmenin ilk adımları bunlar..
  Bu arada cevap veremediğim mimler için çok özür diliyorum inanın hiç vaktim yok . Şu andaki tek boş vaktimi de içimi dökmek için kullandım .