Ne zaman çok mutsuz olduğum anlara dönüp baksam,
Ya başkalarının hayatına çok fazla dalmışım ya da başkalarını hayatıma çok fazla dahil etmişim.
Özlediğim zamanlara baktığımda; hayatımla haşır neşir olduğumu görüyorum.
Yalnızlığı mı sevmeye başladım ?
Kalabalıktan mı sıkıldım?
Bilmiyorum.Bildiğim tek şey insanlara sıfatlar vermiyorum artık.
Kimin adı neyse o hayatımda.
Artık kimsenin korkularının, mutluluklarının hayatımın yarısını kaplamasını istemiyorum.
Yani ben artık empati yapmak istemiyorum. Biraz da başkalarına kalsın, bu muazzam (!) yetenek.
Benden bu kadar.

Bunu öğrencilere nasıl anlatacağım ?

Sosyal bilgiler öğretmenliği 2. sınıf öğrencisiyim.
Bölümüme değerini kavradıktan sonra aşkla bağlanan bir öğretmen adayıyım aynı zamanda.
Allah izin verirse birkaç sene sonra öğretmen olacağım.
Hocalarımız bölümümüzün hayatla iç içe olduğunu hep söylüyorlar.
Ama;
Bugün 14 Mayıs 2014.
Şimdi soruyorum.
Bu işçilerden birinin çocuğu, torunu öğrencim olduğunda ben ona insan hayatının önemini nasıl anlatacağım?
Bizim ülkemizde hayatlar öldükten sonra mı kıymetlenir diyeceğim ?
Bilmiyorum.
Dünden beri nutkum tutuldu, konuşamıyorum.
Bölümdeki herkes öyle.
Allah'ım geride kalanlara sabır versin, ölenlerin mekanlarını cennet etsin.
Onların helal ekmek parası kazanmak için alınlarında oluşan kara lekeler bembeyazken, bizim sessiz kalışımızdan görmeyişimizden alnımız kapkara bugün.
Allah'ım hepimize yardım etsin.
Yine soruyorum.
Nasıl anlatacağım Allah'ım nasıl ?

Bazı insanlar hayatımıza bazı insanları unutturmak için giriyorlar.
Kendilerinin bundan haberleri bile yokken öyle güzel yapıyorlar ki bunu hayran kalıyoruz.

Sen;
Bunu başarabilen genç adam.
Bazen 2 dakika fazla izleyebilmek için seni neler yaptığımı tahmin bile edemezsin.
Hiçbirini görmüyorsun hissetmiyorsun bunların ama iyi ki varsın.
Hayatımdan çıkıp gideceğini biliyorum ama iyi ki şuan etrafımdasın.