Dım dım dım.

Olmadı.

Bazen sadece sevmek yetmiyor.
Biliyorsun o seviyor, sen seviyorsun hatta belki de aşıksın ama olmuyor.
Kişilikler uyuşmuyor.

Bitti.
Son kez.
Benim aşırı kıskançlığım onun aşırı rahatlığı ilişkimizin sonu oldu.
Birbirimizden kopamayaşımızdın da bir sonu varmış.
O kendini suçladı ben kendimi.
O seni seviyorum dedi ben de.
Ama olmadı işte.
Son zamanlardaki ilgisizliği, umursamazlığı beni bunalttı.
O beni bunalttıkça ben de onu bunalttım. Defalarca aynı soruları sordum.
Sorduğum soruların geçmişte defalarca yaşadığımız şeyler yüzünden olduğunu anlatamadım.
Belki de anladı.
Ben böyleyim arkadaşlarımla rahat konuşurum, değişemem, gelecekte daha çok ilgisizleşirim bana katlanmak zorunda değilsin dediğinde her şekilde devam ettirebileceğimi sandım.
Ama ben kendimi de değiştiremediğimi anladım sonra.
Ben o sosyal paylaşım sitelerinde her bir şey yazdığında soran, neden böyle diye soran biri oldum . Neden mesaj yazmıyorsun akşama kadar ? .. Vs.
İlk başta da ilgisiz olsa yadırgamazdım belki ama ilk başta 2 dk geç mesaj yazdığımda sinirlenen insan bir gün boyunca mesaj atmamaya başlayınca anladım birbirimize uygun olmadığımızı...
Aslında bir şeyin hayırlısı olmayınca her şey bahane oluyor.
Hayırlı değilmiş anladık artık.

Herkesin hakkında hayırlısı neyse o olsun.

Düşündüm ve dedim ki ;
Kendimizle ilgilenseydik yeterince başkasının ilgisini beklememize gerek kalmayacaktı,
Kendimizi sevsek beni sevsin diye beklemeyecektik,
Benimsin demesek belki bizim olmadığımı gördüğümüzde canımız yanmayacaktı bu kadar,
Sahiplenmeseydik, beklentimiz olmayaktı.
Yani diyorum ki biz bize yetseydik, kimseye ihtiyacımız kalmayacaktı.